Czy wiesz, dlaczego na Wielkanoc pieczemy na rożnie jagnięcinę? Zwyczaj i symbolika

Reklama

pt., 05/06/2022 - 14:42 -- MagdalenaL

Baranina, jagnięcina, koźlina i kokoretsi należą do potraw, których nie może zabraknąć na wielkanocnym stole, ponieważ są one bezpośrednio związane z tradycyjnymi przepisami kuchni greckiej. Niewiele osób wie jednak, dlaczego pieczenie na rożnie stało się dominującą metodą przyrządzania tych wielkanocnych potraw.

Dlaczego na Wielkanoc pieczemy na rożnie jagnięcinę?

Szaszłyki z jagnięciny to kontrowersyjny zwyczaj. Wiele osób uważa to za barbarzyństwo, podczas gdy inni pozostają wierni wielkanocnej tradycji jedzenia mięsa. Ale w jaki sposób szaszłyki z baraniny są związane z Wielkanocą?

Baranek i żydowska Pascha.

Zwyczaj pieczenia jagnięciny na rożnie, pochodzi z żydowskiej Paschy i związany jest z wyjściem z Egiptu. W noc Wyjścia każda rodzina złożyła Bogu w ofierze baranka za zbawienie ludu, a jego krwią znaczyli drzwi swoich domów. Jedli go bez łamania kości, z dodatkiem przaśnego chleba i gorzkich ziół. Izraelici świętują swoje wyjście z Egiptu co roku, czternastego dnia miesiąca nisan (pomiędzy marcem a kwietniem). Nazywają ją Paschą (po hebrajsku Pesach), co oznacza przejście, przejazd; ponieważ przechodząc przez Morze Czerwone, przeszli z niewoli egipskiej na wolność. Pascha to największe święto żydowskie, które wraz z tygodniem przaśnego chleba trwa osiem dni. W tradycji żydowskiej mieszkańcy malowali wejścia do swoich domów krwią baranka ofiarnego, co symbolizowało noc wyjścia z Egiptu. Podczas wieczerzy paschalnej podawano gorzkie zioła na pamiątkę goryczy niewoli egipskiej, wino i przaśny chleb na pamiątkę pośpiesznego wyjścia z Egiptu.

Skąd się wzięły w Grecji szaszłyki z jagnięciny — korzenie tego zwyczaju.

Wielkanocne szaszłyki z jagnięciny mają swoje korzenie w starożytnej Grecji. Starożytni Grecy, 40 dni po śmierci swoich bliskich, gotowali obok grobu. Wierzyli, że w posiłku wydawanym po pochówku i na nabożeństwie żałobnym uczestniczył sam zmarły. Pieczono jagnięta w paleniskach, pito wino i tańczono na jego cześć.

W kulcie chrześcijańskim Wielkanoc przeniesiono o kilka dni później, aby obchodzić ją w pierwszą niedzielę kalendarzową po pełni księżyca w dniu równonocy wiosennej. Głównie po to, aby zachować ciągłość z męką i zmartwychwstaniem Chrystusa. Oczywiście, zyskał on także inną symbolikę. Teraz ukazuje przejście od śmierci do życia i od smutku do radości. W chrześcijańskiej Wielkanocy baranek symbolizuje ofiarę Chrystusa dla zbawienia ludzkości. Baranek symbolizuje Chrystusa, ponieważ Jan Chrzciciel przyrównał Jezusa do baranka Bożego, który weźmie na swój grzbiet grzechy świata. Dlatego w dzień Wielkanocy wierni dzielą się barankiem paschalnym, który symbolizuje Chrystusa.

W czasie okupacji tureckiej złodzieje i płatnerze, gdy zawierali rozejm, piekli jagnięcinę bądź baraninę, mówiąc, że Chrystus da „zmartwychwstanie” ich długo cierpiącej rasie. W następnych latach w Rumelii i na Peloponezie odbywało się pieczenie jagnięciny na rożnie. Obecnie w większości regionów Grecji w Niedzielę Wielkanocną pieczę się jagnię na rożnie.

Jak się „szaszłykuje” jagnięcinę w Grecji?

W całej Grecji w Wielkanoc na porządku dziennym jest baranina, jagnięcina, koźlina i kokoretsi. W większości regionów Grecji w Niedzielę Wielkanocną piecze się baraninę na rożnie wraz z kokoretsi. Każdy zakątek Grecji obchodzi ten dzień na swój własny sposób:

  • W Liwadi mieszkańcy ustawiają szereg rożnów na świeżym powietrzu i gromadzą się wokół nich, pijąc i jedząc godzinami.

  • Na Kitnos podaje się „trufle”, dziką i gorzką cykorię, ale także słynną „tsimpitę” - małe placki grzybowe z cynamonem i miodem!

  • Na Rodos zabija się jagnięta w domu i nazywa się je Pascati lub Lambriotis. Nadziewa się je grubo mieloną w młynie pszenicą i piecze w piecu. Zwyczaj ten jest również powszechny na Samos, Ikarii i Lesbos.

  • Na Karpatos jagnięcina jest pieczona w piecu z ryżem, bulgurem i podrobami.

  • Na Andros jagnięcinę nazywa się Lambriatis i gotuje się ją w piekarniku z warzywami i ryżem.

  • Na Sifnos jagnięcinę gotuje się w glinianym garnku - „mastelo” z koperkiem i czerwonym winem.

  • Na Naksos można spróbować tradycyjnego „Batudo” - kozła nadziewanego podrobami, warzywami, ryżem, jajkami i serem, pieczonego w piecu.

  • W Tesalii, Epirze i Macedonii zwykle wypełniają kawałki jagnięciny podrobami i ziołami i pieką je w piekarniku.
     

     

Autor: 
Autor: Πηνελόπη Μποσταντζόγλου Τłum.: Wiktoria Baran
Źródło: 
Εσύ ξέρεις γιατί σουβλίζουμε αρνί το Πάσχα; Το έθιμο και οι συμβολισμοί (ladylike.gr)
Polub Plportal.pl:

Reklama